 |
| Monika Wojak |
|
zatrudnionych na czas określony
Zwolnionemu pracownikowi należy się odprawa, której wysokość uzależniona jest od jego stażu pracy u danego pracodawcy.
Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U z 2003r. nr 90 poz. 844 ze zmianami) w razie wypowiadania pracownikom stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia, umowy o pracę zawarte na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy mogą być rozwiązane przez każdą ze stron za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Dotyczy to wszelkiego rodzaju umów zawartych na czas określony, a więc także takich, które były zawarte na czas krótszy niż sześć miesięcy. Nie ma przy tym znaczenia, czy strony przewidziały w umowie możliwość jej wcześniejszego rozwiązania.
Przepis ten stosuje się także do zwolnień indywidualnych (art. 10 ust. 1 ustawy). Jednakże w przypadku zwolnień indywidualnych możliwość wypowiedzenia umowy zawartej na czas określony dotyczy tylko tych sytuacji, gdy wyłącznymi przyczynami wypowiedzenia umowy o pracę są przyczyny niedotyczące pracownika.
Zwolnionemu pracownikowi należy się odprawa, określona w art. 8 ustawy, jej wysokość uzależniona jest od stażu pracy u danego pracodawcy. Przysługuje odprawa w wysokości:
- jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeśli pracownik zatrudniony był krócej niż 2 lata,
- dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeśli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat,
- trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeśli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
W praktyce pracownicy zatrudnieni na czas określony, zwalniani w trybie zwolnień indywidualnych, o odprawę muszą walczyć w sądzie. By wygrać tam sprawę, pracownik musi udowodnić, że do jego pracy nie było żadnych zastrzeżeń, a przyczyny wypowiedzenia mu umowy o pracę leżały wyłącznie po stronie zatrudniającego. Jest to jednak trudne.
Monika Wojak |
